Dotyk.

Świat nie pęka od wielkich wzruszeń,

 nikt nie płacze nad pękniętą szybą.

A ja w tym chłodzie jakoś muszę

zobaczyć kroplę, co spływa żywą.

Dotykam palcem szorstkiej codzienności.

Nie szukam skrzydeł ani olśnień.

W tej małej cichej uważności.

jest tylko zgoda, by żyć prościej.

Czasem zakłuje z lewej strony,

zwyczajny ból, co serca nie łamie,

tylko je drapie jak małe licho

…I rozdrapuje absurdów ranę.

Wszystko wydaje się tak bliskie,

tak bardo proste i nie święte.

Dni upływają jak woda ciurkiem,

 – Wyschnięta pamięć więdnie.

Już nie oddzielam prawdy od kłamstw,

 bo pełne nich obie dłonie.

Garściami rzucam je na wiatr,

naiwnie myśląc, że zakiełkują szczęściem.