Rzeka czasu.






… Kim byłem? – Człowiekiem,

co w rękach trzymał własny los.

Jak kamień w wodę, przeleciały dni,

na tafli tylko kręgi wspomnień.

Lecz czas wygładzi je – Zapomną.

Odpłyną daleko gdzieś od miejsca,

gdzie ich dom…

Kto by spamiętał wszystkie imiona na wieczność

i  wszystkie daty w kalendarzu?

… Jak zmącona wody toń,

pamięć rozmywa przeszłości obrazy.

… Kim jestem? – Wciąż jak  chłopiec,

na brzegu Rzeki Czasu…

3 komentarze do “Rzeka czasu.”

  1. marzenie nie pragnie być kwiatem
    tyle można ukryć w płatkach rumianków
    albo w kielichu nasturcji
    ogrody różaną moc mają
    i furtki niedomknięte

    marzenie pragnie być ptakiem
    w zamysłach chmur się zatracić
    rozpiąć skrzydła jak tęczę
    w rozkołysaniu łagodnym wiatr dogonić
    ogonem zamieść obłoki

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *